zammerologia stosowana

W weekendowej Rzeczpospolitej imć Andrzej Rostocki opublikował listę najlepiej sprzedających się książek w ubiegłym roku. Biorę do ręki, szybki rzut oka i... Czegoś brakuje!

Wydawnictwo Dolnośląskie strzeliło focha (to ci, którzy zalewają polski rynek wątpliwej jakości dziełami Stephenie Meyer) i odmówiło Rostockiemu wyjawienia informacji o sprzedaży swoich książek, podczas gdy na swojej stronie chwalą się, jak to saga "Zmierzch" zdobyła nagrodę dla najlepiej sprzedającej się pozycji w empikach w kategorii "Literatura dziecięca i młodzieżowa". Biorąc pod uwagę, jak długo książki pani Meyer utrzymywały się na szczytach różnych list bestsellerów, powinny raczej okupować czołówki zestawień rocznych.

Andrzej Rostocki publikując swoje listy bestsellerów i krótkie komentarze w Rzeczpospolitej ma stosunkowo szerokie grono odbiorców (w każdym razie znacznie szersze niż literatura "branżowa"), a na prozie Stephenie Meyer nie pozostawił suchej nitki. Wydawnictwo woli się zatem wypiąć na krytyka.

Dziś liczy się nie jakość, a kasa, jaką można zarobić na danym przedsięwzięciu. Czy to w muzyce (cóż nowego wypromuje Simon Cowell?), w filmie (Pocahontas Avatar James'a Camerona), czy też w literaturze. Życzę zatem Wydawnictwu Dolnośląskiemu dalszego strzelania fochów na wszystkich wokół. Tylko opłaćcie lepiej swoich pracowników, żeby ktoś wyjątkowo niezadowolony ze swojej pensji, nie zrobił wam kreciej roboty. Powinno was być na to teraz stać.

PS Osobiście, w ramach eksperymentu naukowego, przeczytałem w zeszłym roku "Zmierzch" - żeby nikt mi nie zarzucił, że krytykuję coś, czego nie znam. Strata czasu.

Okazuje się, że foobar2000 potrafi odtwarzać muzykę schowaną w spakowanych archiwach. Doświadczyłem tego całkowicie przypadkiem.

Aplauz!

Sesja zaliczona, wpisy pozbierane, indeks złożony w dziekanacie, to można się trochę odstresować.

Jakieś dwa tygodnie temu, kiedy siedziałem na wydziale udając, że się uczę do egzaminu, znajomy wybadał gdzieś w sieci i pokazał mi pewną stronę: http://www.verbatim.jp/senshuken/. Nie dość, że świetnie zrobiona we flashu aplikacja, to potrafi dostarczyć zabawy na pewien czas. Rejestrować ani logować się nie trzeba - wszelkie dane to-to trzyma w tzw. flashowych ciasteczkach. Zasada jest prosta - tworzymy verbatimowego "media monstera" z 4 rodzajów nośników danych. Następnie kształt jest losowany, wybieramy taki, który nam się podoba. Statystyki są dobierane losowo. Następnie wybieramy inne "media monstery" i z nimi walczymy. Na ogół walki są losowe, ale kiedy kontrolujemy naszą bestyjkę, mamy do wyboru dwa ataki specjalne ("pięść z półobrotu" i "strzał kierowanym pendrivem") oraz skromne podleczenie naszego pupila. Możemy więc tak pokierować walką, żeby mieć większe szanse na wygraną.

Po wygranej walce nasz pupil dostaje dodatkowe gigabajty/terabajty i w ten sposób pnie się w górę rankingu (maksimum za jedną walkę to 5000 GB). Przy pierwszych walkach dostajemy też bonusy do statystyk (atak, obrona, szybkość i żywotność), przy czym ograniczone są one odgórnie do 100. Nie zauważyłem zresztą, żeby miało to większy wpływ na rozgrywkę.

Jeśli chodzi o szczegóły techniczne - statystyki początkowe są losowane, ich maksimum to 19/100 dla każdej, wtedy możemy dojść do 100/100. Jeśli jest mniej, zatrzyma się na pewnym poziomie. Kiedy już będziemy w stanie walczyć z czołówką z rankingu - warto tłuc najsilniejszych, dostajemy wtedy za każdą wygraną 5000 GB i szybko pniemy się do góry... Przy okazji narażając się na to, że inni nas dostrzegą i zaczną tłuc nas po pendrive'ach ;) Za przegrane walki też dostaje się jakieś GB, ale niewiele.

Have fun, po pewnym czasie i tak się nudzi... Do następnej sesji ;)