Budynek przy Globusowej.
Dziś (a właściwie to wczoraj, jeśli mam być ścisły) dziwny zbieg okoliczności sprawił, że dane było mi obejrzeć budynek przy ul. Globusowej w Warszawie, w którym w Boże Ciało tego roku wybuchła butla z gazem. Stary budynek, wybudowany w okresie międzywojennym. Musiałem wymierzyć dach i rozkład kominów, ale mniejsza o to.
Ściany grube na 60 cm, wydawałoby się, że solidne stropy Kleina. Stał przez 70 lat, ludzie w nim żyli, a w jednej chwili... Kiedy wybuchła 11-kilogramowa butla z gazem, zawaliła się połowa stropu między nad parterem - budynek jest przedzielony na pół ścianą nośną. W tej ścianie zresztą też jest potężna dziura, jakby ktoś strzelił z haubicy. Osmalona klatka schodowa, puste mieszkania. Coś niesamowitego, a zarazem tragicznego, jeśli pomyśleć, że wcześniej żyli tam ludzie. Jedna wielka dziura obejmująca połowę parteru i pierwszego piętra. Powyginane dwuteowniki - pozostałości po stropie. Gruz, zwisające gdzieś wspomnienie po żyrandolu...
Kiedy tak stałem z rozdziawionymi ustami, od razu zobaczyłem w tym miejscu dość nietypową sesję fotograficzną. Mam nadzieję, że uda mi się dogadać z całkiem miłą właścicielką i wpaść tam kiedyś z aparatem i modelką. Klimat jest po prostu niesamowity. Tyle pomysłów na zdjęcia rodzi się w mojej głowie, aż spać nie mogę z wrażeń. Połączenie tragedii ludzi, którzy tam kiedyś mieszkali i melancholijne zdjęcia w ciepłej tonacji. Gruzowisko - obraz prawie jak po wojnie. A na górze puste mieszkania, ściany, które jeszcze pamiętają ludzi. Pomysłów w bród i cicha nadzieja, że uda się je zrealizować.
Problem jak zwykle będzie z modelką/modelem - pewnie znowu zaciągnę przed obiektyw sąsiadkę;)
Jaki widok z dachu? Odwieczny korek na Globusowej i Dźwigowej w kierunku Powstańców Śląskich:
